बडका भलमन्सा आँगनमा
ठूलो स्वरमा रिसाउँदै कराउँदै थिए-
यो कस्तो लोकतन्त्र हो
भन्दै जमिनमा लठ्ठी ठोक्दै थिए !
मतदाताले नेतालाई
मकै भुट्न लगाउने,
तरकारी काट्न लगाउने,
उखु बोक्न लगाउने,
बाजा बजाएर नचाउने !
चुनाव आयो भने
नेता खेताला बन्छ
मकै भुट्ने चुलोको धुवाँजस्तै
उसको भाषण पनि धुवाँझैं हराउँछ !
तर, पाँच वर्षपछि
हाम्रा शब्द
कहाँ हराउँछ, कसैले खोज्दैन !
चुनावमा देश विकास गरिदेऊ भनेर
आशा पनि गर्ने
सडक, अस्पताल, रोजगारी
सबै माग्ने
तर, नाच नचाउने भीड
चुनावपछि मौन बस्ने !
त्यसरी आएका नेताले
गर्ने त्यही हुन्
भोलि तिमीलाई नै
मकै भुटे जसरी भुट्छन्
बाजा बजाएर नचाउँछन्
र, तिमी ताली बजाउँदै
भन्छौ- अब यिनले
परिवर्तन पक्कै गर्छन् !
लोकतन्त्रको चुलोमा
जनताको आशा राखिएको छ
तर, इन्धन चेतनाको नभए
धुवाँ मात्रै निस्कन्छ !
बडका भलमन्सा फेरि चिच्याए-
नेता मात्रै दोषी होइनन्
हामी पनि कम छैनौं !
तर, प्रश्न गुञ्जिरहन्छ-
हामी मतदाता हौं कि
मकै भुट्ने चुलोका इन्धन ?
चुनाव त आउँछ जान्छ,
तर, चेतना नआएसम्म
मकै, बाजा र नाचकै
गोलचक्करमा घुमिरहन्छ !