घाम विस्तारै हुँदै कुहिरोमा उदाउँछ,
जाडोमा मधुरो चमक छाउँछ ।
गहुँका बारीहरू सेतो चादरले ढाकिन्छन्,
बिहानीको तुसारो झिलिमिली चम्किन्छ ।नदीले सुनाउँछ सुस्तारै गीत,
मन्द छ धार, शान्त छ रीत ।
भैंसीहरू घुरको तापमा झुम्मिन्छन्,
चुलोको धुवाँ आकाशमा हराउँछ ।बादलझैं श्‍वास छोड्दै बालबालिका दौडिन्छन्,
उनीहरूको हाँसोले चिर्छ कुहिरोको छाया ।
महिलाहरू गाग्रो बोकेर जान्छन्,
कुवाको पानी टाउकोमा सम्हाल्दै ल्याउँछन् ।नजिकैको जंगल शान्त गीत गुनगुनाउँछ,
सँगसँगै चिसो बयार चलाउँछन् ।
गाउँलेहरू ओछ्यानमा कम्बलमा बाँधिन्छन्,
रातिको बत्तीमा दिनभरको कथा सुनाउँछन् ।दिन ढल्दै जाँदा, संसार धमिलो,
गाउँ थामिन्छ, रातले शासन गर्छ ।
ताराहरूको मुनि, चिसो र उज्यालो,
तराईको जाडोको सुस्केराले दिन्छ सन्तोष ।

साधारण जीवन, माया र ममता,
साँडेपानीको जाडोको अँगालो,
समयभन्दा पर, सौन्दर्यको साक्षी समय ।